ნაშრომში განხილულია ფატიკური ყოფითი ფორმების მსგავსება-განსხვავებანი იტალიურ და ქართულ ენებში. როგორც ცნობილია, სხვადასხვა ერის წარმომადგენელთა კომუნიკაციისას აუცილებელ პირობას წარმოადგენს სამეტყველო ეტიკეტისა და ქცევის ნორმების ცოდნა და დაცვა, რაც ფატიკური კომუნიკაციის სწორად დამყარების უნარს გულისხმობს. ნაშრომი შეიცავს ორი ენის ფატიკური პრაგმა-სემანტიკური ფორმების ანალიზსა და პრაქტიკულ რჩევებს იმის შესახებ, თუ როგორ იქნას აცილებული თავიდან ორი ენის წარმომადგენელთა შორის ურთიერთობისას ე. წ.,,კულტურული შოკი“ .