ნაშრომი მოიცავს ქართული საკულტო ხუროთმოძღვრების განვითარების ხანგრძლივ პერიოდს (ადრეანტიკური ხანიდან ადრექრისტიანული პერიოდის ჩათვლით). შესწავლილია კოლხეთისა და იბერიის წარმართული ტაძარ-სამლოცველოები ანტიკური და ძველაღმოსავლური არქიტექტურული ტრადიციების ფონზე. მოხმობილია დიდძალი პარალელური მასალა ქართული სატაძრო ხუროთმოძღვრების როლისა და ადგილის შესაცნობად არქიტექტურის განვითარების საერთო პროცესში. ცალკეა განხილული კავკასიის ალბანეთისა და ძველი სომხეთის ზოგიერთი ძეგლი. ამიერკავკასიის ამ რეგიონთა არქიტექტურული ტრადიციების როლის გათვალისწინებამ უკეთ გამოკვეთა ქართული წარმართული საკულტო არქიტექტურის ძირითადი მიმართულებანი. წინამდებარე წიგნში განვითარებულია აზრი იმის შესახებ, რომ კოლხეთისა და იბერიის წარმართული არქიტექტურა არსებით როლს თამაშობს ქართული ქრისტიანული ხუროთმოძღვრების წარმოშობის პროცესში. წიგნის ბოლო თავი მთლიანად ამ პრობლემას ეძღვნება. გათვალისწინებულია არქიტექტურის ისტორიკოსთათვის, არქეოლოგთა და ხელოვნებათმცოდნეთათვის.